Dat we bijna weg zijn

Nog werkelijk heel heel even, en we steken de grote plas over, richting Amerika. Alles is zo ongeveer wel in een planning gegoten nu, maar stel nu dat jullie nog een compleet geweldige tip hebben, involving supertoffe restaurantjes in Los Angeles, hotspots in San Francisco of andere dingen in de buurt van de Grand Canyon, Vegas, Bryce, Zion, Death Valley of nog ergens anders, het is het moment!

Tips om een veel te lange vlucht door te komen mogen ook. Op dit moment zal ik het doen met Rumo, de laatste zeven afleveringen van Desperate Housewives seizoen 3, en het eerste seizoen van The Wire. En veel gezaag tegen Youri of het nog ver is, en dat ik niet kan slapen op een vliegtuig en dat het toch allemaal wel ver is.

Als alles goed gaat zit ik tijdens het typen van de volgende blogpost in het tacky decor van een vakantiehuis in Beverly Hills! :aah:

Peach Pit, here we come en al.

had ik dat nog niet verteld, misschienst?

Had ik dat nog niet verteld, dat we gingen trouwen?

Superveel romantiek stellen jullie er zich best niet bij voor. Ik ben niet samen met iemand die ervoor zorgt dat ik al heel onze relatie bijna zot word als hij iets te dicht van de grond komt met zijn knieën. Daarin waren we al van in het begin redelijk duidelijk, vrees ik. Geen huwelijken, geen aanzoeken, en al helemaal geen momenten waarop we samen voor een altaar moesten bewijzen hoe gaarne we elkaar wel zien. Daarin hadden mijn prille geliefde en ik elkaar al heel rap gevonden: in onze absolute allergie voor alles dat met huwelijken en tradities en feesten waarop op een bepaald moment tearjerkers als "Bedankt lieve ouders, bedankt voor het leven" weerklinken in zaal de Wielewaal in Booitshoeke. Dus.

Het heeft me eigenlijk alleen maar voordelen opgeleverd, vind ik. Ik heb nooit geweldig veel moeten sporten en afvallen om in een trouwkleed te passen. Ik ben nooit teleurgesteld geweest in mijn lief omdat hij me maar niet ten huwelijk vroeg, en ik steeds meer begon te denken dat hij niet genoeg van mij hield. En het grootste van al: ik heb honderd keer gebruik kunnen maken van de zinsnede "Ik zie geen ring aan deze vinger", als Youri dingen van mij verwachtte waar ik op dat moment compleet geen zin in had.

En toch. Enkele jaren geleden kwamen wij tot de vaststelling dat er één soort huwelijksding was dat eigenlijk wel geweldig cool was, en als het op ons pad kwam, dat we dat dan wel MOESTEN doen. De elviswedding, dus.

Het is dus niet zo dat Youri voor mij op zijn knieën is gevallen, een paar maanden geleden. Er was ook geen verlovingsring, of een verlovingsmoment. Zelfs geen aankondiging. Er was gewoon het besef dat we binnenkort in Vegas zijn, dat je daar kan trouwen met een Elvis in je omgeving, en dat we dat niet kunnen laten liggen.

Telt dat ook voor echt? Neent, niet in België, maar dat geeft niet. Geven jullie ook achteraf nog een feest voor zij die er niet bij kunnen zijn, eventueel in de Wielewaal? Hell no. Gaat het voor jullie ook maar iets veranderen? Ik mag keihard hopen van niet. Wordt het het hoogtepunt van jullie trip? Ik vrees er zelfs voor. Maar het gaat cool zijn. En wie weet pink ik wel een traan weg, als niemand het ziet.

(Omwille van het feit dat Youri dus weigert een trouwring te dragen, laat staan een das, hij mij niet ten huwelijk heeft gevraagd waar heel mijn familie bij was en niet eens de moeite heeft genomen om er een gedichtje voor in te studeren. En dat volgens mij dus niks anders wil zeggen dan DAT HIJ MIJ NIET GRAAG GENOEG ZIET. EN MIJ NIET VOLDOENDE APPRECIEERT VOOR DE FANTASTISCHE VROUW DIE IK BEN. En dat hij het nog kan goedmaken door een buitengewoon romantisch gedichtje over onze leafde voor te dragen aan het altaar. Maar ik heb niks gezegd.)

lilith can't help falling in love with het concept Elvis Wedding :aah:

Mijn tijd, die raakt de laatste tijd verdeeld tussen veel schrijven omdat dat nu eenmaal mijn job is, veel afwerken omdat mijn verlof nu eenmaal met rasse rasse schreden dichterbij komt, veel bij dokters zitten omdat ik zeker wil weten dat mijn ingewanden niet in de knoop zullen slaan tijdens mijn verlof, verjaren en cadeautjes krijgen, en verlangen naar onze trip van binnenkort.

Want jahaa, zeer binnenkort gaan leaf en ik nog eens trippen, en trippen wordt het. Al van Los Angeles en Grand Canyon en Las Vegas (en huwelijk! MET ELVIS!!) en Death Valley en San Fran en de huizekes van Full House en tickets voor Jay Leno en weetikveelwatnogallemaal. En ik ga tripreporten, jaak, om dit belabberde blogjaar misschien nog een heel klein beetje goed te maken. Want een belabberd blogjaar was het.

Wat ik wel nog altijd oke doe, vind ik, is mijn PROJECT 365 op Facebook, alwaar ik al aan dag 68 zit. Not bad vind ik. Not bad at all. Allen daarheen!

(Heb ik al verteld dat ik mijn kleedseken al heb? En mijn trouwring? En al? En dat Elvis DRIE NUMMERKES gaat plegen? I know!)

lilith deed een klein huppeltje

Ik heb vanmorgen in alle vroegte een klein huppeltje gedaan in mijn slaapkamer, en beste lezer, ik heb er eigenlijk nogal dubbele gevoelens over.

It goes a little something like this: zoals jullie allen weten (wegens dat ik het al tot in den treure op deze blog heb vermeld) nam mijn lichaam vroeger nogal gigantische proporties aan. En toen werd ik geopereerd, en sprak de dokter van dienst: verwacht niet dat je ooit slank zal worden, ik zal blij zijn met "niet meer problematisch dik." 'MAAR IK OOK!!!', schreeuwde mijn in vet gewikkelde lichaam het toen uit, elke kilo minder was een fantastische kilo, en ik zou die koesteren met heel mijn in het vet badende hartje.

Fast forward naar vier jaar later.

Ik ben al bij al meer kilo's afgevallen dan de dokter voorzichtig had voorspeld (vijftien, om precies te zijn), en na een dramatische terugval vorig jaar waarbij ik weer wat was bijgekomen ben ik weer wat meer op de rem gaan staan. Door vegetarischer te eten (mind the -er, waarover later meer), door meer te sporten en door al bij al bewuster na te denken over wat ik in mijn mond stak. En ik ben nog altijd niet slank, maar daar heb ik mezelf overgezet, of toch ongeveer. Op goede dagen.

Enter het huppeltje. Vanmorgen vroeg, rond half zeven, nadat ik al drie dagen ziek ben geweest, ik weet het. Maar toch: vanmorgen woog ik - insert drumroll- minder dan ik in vijftien jaar heb gewogen. VIJFTIEN JAAR! Sinds vorig jaar in Dubai is er zes kilogram minder lilith om van te houden. En terwijl ik mijn huppeltje deed al van de weegschaal springend dacht ik: "lilith lilith lilith toch, heb je nu nog altijd niet geleerd dat cijfertjes niet belangrijk zijn? Was dat huppeltje nu echt nodig?!".

En ik dacht: awel ja. Omdat ik het verplicht ben aan mijn dikke zelf die vijf jaar geleden honderd zakdoeken kletsnat heeft gehuild omdat ze dacht dat het nooit meer goed zou komen.

This huppeltje goes out to you, kid!

piehoews

Hell, is het waarlijks al van den achtentwintigsten juli geleden dat ik nog geblogd heb? En is dat eigentlik geen schande?

It's just, ik werk al een paar weken weer voor verschillende opdrachtgevers in plaats voor alleen maar voor het grote Showbizzmagazine, en het is retedruk, en ik had dit weekend een editie van Komen Eten onder Collega's in de crib, en de dagen leken zo kort en ja, ik heb een klein beetje geflipt. Omdat het geweldig veel was. Wowkens.

Als alles loopt zoals in mijn hoofd, dan is volgende week een week van een beetje bekomen en adem halen en misschien zelfs bloggen.

Tot dan: het grappigste filmtje van deze week. Over kadden en loopbandn.

Wahaha. (via Michel van blog.zog.org)

lilith loopt een processie van Echternach

De eerste keer dat ik mijn loopschoenen aantrok om te gaan doodvallen met Evy Gruyaert langs de vaart was ergens in 2007. Toen liep ik vooral om even weg te zijn van de dagen vol chemotherapie en gesprekken over morfinepleisters, en ik was al lang blij als ik er eens in slaagde om drie minuten te lopen zonder voortijdig mijn handdoek in de ring te gooien.

En toen gebeurde wat gebeurde, en stierf mijn moeder, en gaf ik op. En toen herbegon ik weer. En gaf ik toch weer op. En toen kocht ik samen met mijn leaf dure loopschoenen in Berlijn, en zo'n Nike+-trackertje. Ik liep weer. Tot ik in het ziekenhuis belandde en zes weken bijna niet kon stappen, laat staan lopen. En toen herbegon ik weer. Van zo goed als nul. Tot ik weer in het ziekenhuis lag. Weer een serieus stuk naar af.

En toch, maat. Ik loop al meer dan drie jaar, op die manier. En ik blijf lopen. Neen, ik ben geen talent, en neen, ik ben niet sneller dan de gemiddelde grootmoeder op weg naar de markt, maar ik denk niet dat ik me al ooit zo lang en hardnekkig heb vastgebeten in iets waar ik eigenlijk feitelijk volgens mij niet eens voor gemaakt ben. Hell, ik heb nog steeds niet veel verder gelopen dan een kilometer of vijf, en toch heb ik het nog altijd niet opgegeven.

"Vijf kilometer, bahahahaaaa!", hoor ik de echte lopers en Tom Waesen die mijn blog lezen roepen, en ze hebben vast gelijk. Natuurlijk hebben ze gelijk. Maar voor een lege fakke als ik is 5 kilometer lopen nog altijd alleen maar ongelooflijk ongelooflijk.

En ver, dat ook.

Zeven

Zeven jaar. Zo lang is het vandaag geleden dat ik Youri tegen mijn gilet trok in een kokend heet Barcelona.

In die zeven jaar ben ik zeker zeven keer van haarkleur veranderd. Twee keer van echte job, tien keer van opdrachtgever. Ik lag drie keer in het ziekenhuis, hij één keer. (ontstoken appendix, knal op de dag dat we moesten beslissen of we onze crib kochten. Madness) Ik ging van kledingmaat 46 naar maat 52 naar maat 40, op een goede dag. Hij ging van couch potatoe naar iemand die afgelopen weekend vlotjes zeven kilometer en half ging lopen.

In die zeven jaar is er zoveel veranderd, dat ik elke morgen alleen maar geweldig content kan zijn dat hij nog altijd naast mij ligt. In ons nieuw bed. Dat trouwens geen standaardmaat heeft, waardoor onderlakens alleen maar te koop zijn vanaf een WHOPPING 70 euro de beeste. Maar dat is een ander verhaal.

Wijlie, in oktober van 2003. Ik vind dat Youri er een pak frisser uitziet dan ik, eigenlijk, maar ach.

Hiep hiep voor ons, bollie, hiep hiep voor ons!

(Ja, ik noem hem bollie. Hoe noemen jullie jullie bollie, eigenlijk?)

Dingen die ik nog moest vertellen over Amsterdam

* Amsterdam is een superfijne stad. Maar echt. Vol kleine winkeltjes, en toffe kroegetjes, en zatte Duitsers en Hollanders die met vlaggen door de winkelstraten lopen en oerkreten roepen waar geen touw aan vast te knopen valt. Al kan dat ook te maken hebben gehad met het WK, eigenlijk.

* Nederlanders zijn vriendelijker dan chinezen. Ontdekten wij toen we iets gingen eten in een gigantisch chinees restaurant op een boot, en zo maar even op de vingers werden getikt door een miniatuurchineesje dat het niet kon hebben dat wij wel vier (VIER!) minuten te laat waren. Het lef.

* Ook compleet geweldig: ineens op zaterdagavond aan Amsterdam Centraal beseffen dat iedereen rond je eruit ziet als een vanilleijsje. En dan doorkrijgen dat er die avond iets te doen is als de Sensation White Party. Waarop je dan maar de komende twee uur doorbrengt in de hal van je hotel, chips etend en tihihiënd naar witte mensen wijzend door het raampje.

* Ook naar gewezen: de Goodyear Blimp!!! :aah: (vanuit een bootje op de grachten gefotografeerd, zowaar)

* en in de categorie: dingen waarvan ik veel zwaarder onder de indruk was dan ik ooit had kunnen denken: het Anne Frank Huis. Echt heel heel heel indrukwekkend, vonden mijn geliefde en ikzelf.

Ook indrukwekkend: de file aan het Anne Frank Huis, die wij wisten te omzeilen dankzij de fantastische tip van collega S., die me wist te vertellen dat je ook kaartjes online kan bestellen, zodat je gewoon door mag lopen. Thanks again, collega S.!

Anyway: het is beslist. Wij gaan dra nog eens terug, wegens eigenlijk niet eens zo superver rijden en toch vakantie. Bedankt, holland.com, bedankt!

dingen waar het niet zo goed mee gaat

* bloggen. Ik heb wel zin, en zelfs inspiratie, maar door een change of plans wat mijn werk betreft heb ik het ineens drukker dan ooit. Waarover later meer, dat spreekt.

* lopen. Het weglopen uit het ziekenhuis was meteen ook de laatste keer dat ik de benen nam. Ik blijf me elke dag opnieuw voornemen om te herbeginnen, maar hell, het komt er maar niet van. Misschien morgen eens.

* mijn gezondheid. En dan vooral de onzekerheid er rond. Niemand kan me precies vertellen of ik beter blijf of niet, en dat is waarlijks niet fijn. Ik ben zo voorzichtig geworden dat ik me begin afvragen of dat wel gezond is. Binnenkort toch eens een second opinion gaan vragen, dunkt mij. Bleh.

* rijden. Ik denk altijd dat ik het helemaal niet kan, en de ene kettingbotsing na de andere zal veroorzaken. Als ik dan toch van mijn hart een steen maak blijkt dat allemaal enorm goed mee te vallen, maar dat vergeet ik direct daarna weer, voor het gemak. Het ziet ernaar uit dat dit echt eentje van bijzonder lange adem wordt, y'all

* de hond van mijn papa. Twee jaar oud, de beste hond van heel de wereld, en ineens doof en zo goed als blind doordat hij een zonneslag heeft gekregen. Als hij binnen twee weken niet beter is (en zo ziet het er een beetje naar uit, eigenlijk), "moeten er beslissingen genomen worden". So not like.

Dingen waar het gelukkig wel goed mee gaat

Mijzelf. Project 365. (ge moet een keer afkomen) Mijn rug, sinds we een ongelooflijk pokkeduur maar goed bed hebben gekocht. Mijn werk. Veel, en vooral veel nieuwe, toffe dingen. Hebben jullie mij overtlaatst gezien in de Flair, bijvoorbeeld? Hoe hilarisch was dat?

En met ulder?

lilith goes Amsterdam, dag 1, part deux

En toen begon de miserie. Wij fietsten en fietsten, en wij kwamen wij wel om de zoveel tijd een bordje tegen waarop "Zaanstad" stond, met een wijzend pijltje, maar veel dichter leek Zaanstad toch precies niet te komen. En dat was jammer, want wij waren eigenlijk onderweg naar een dol zangfeest op het water dat eens per jaar in Zaandam werd georganiseerd, en nu vast extra dol zou zijn dankzij de pas gebeurde overwinning van Nederland tegen Brazilië op het WK foebel.

"De boten varen langs tussen twee en drie uur", stond er op het blaadje dat ik van holland.com had gekregen. En aangezien Zaandam een half uurtje fietsen was zouden wij dat perfect halen. Met voorsprong.

Toen viel onze frank dat wij al langer dan een half uur aan het fietsen waren, en nog geen zingende Hollander hadden gespot. En toen gingen we dus even op een kaartje kijken. En hoe hard we ook keken, wij hadden werkelijk geen idee waar we waren.

"Vinden jullie het zo'n beetje?", hoorden wij plots van achter ons. Aan ons gesukkel was duidelijk te zien van niet. De brave inboorling die ons kwam helpen duidde met zijn vinger een plekje op de kaart aan, waarvan ik had vermoed dat we er al mijlenver voorbij waren. En dat hij ons dat nu zou meedelen.

"Jullie zijn nu hier", sprak de man. Ik voelde mijn wereld onder mijn huurfiets instorten. "We moeten naar hier", piepte ik. "Ow, maar dat is nog een heel end, hoor", zei de man. "Zekers vijftien kilometer, op zijn minst". Wat meteen impliceerde dat de man ons niet capabel zag om zo'n afstand te befietsen. Wat wel eens kon kloppen, want ik was nu al nogal bekaf. "Doen we!", zei ik, tot mijn eigen verbazing.

Toen kon ik nog lachen. Tot ik besefte dat je, als je meer dan vijftien kilometer heen fietst, ook nog eens meer dan vijftien kilometer terug moet fietsen. Ook als het plots harder begint te waaien en het ernaar uit ziet dat je binnen de drie minuten de storm der stormen op je nek zult krijgen. Op je velootjen in de polders.

Om een lang verhaal kort te maken: enter de ontdekking van de fietsknooppunten, gelukkig. Bordjes met cijfertjes, en als je die volgt, dan kom je er wel.

En als je tegen wind fietst met een froufrou zoals die van mij, dan is de kans groot dat je innerlijke Gella Vandecaveye boven komt, ineens. Daar moet ik toch nog iets op vinden.

Anyway, geloof het of niet, maar in de omgeving van Zaandam ben ik nogal verliefd geworden op fietsknooppunten. Ik was zo hard gefascineerd dat ik vergat hoeveel pijn mijn onderrug deed. (onderrug, zei ze..) En hoe stom fietsen is, als er ook auto's bestaan. En hoe ver een kilometer is als er geen motoren aan te pas komen. Ik vond het zelfs niet erg toen bleek dat het zangfeest al lichtjaren voorbij was tegen de tijd dat we Zaandam eindelijk bereikten.

Het gaf allemaal niet, ik was over the moon vlievd op de fietsknooppunten. (l) Zo verliefd dat ik al helemaal overwoog om alle fietsnetwerken van België te gaan afleggen, elk weekend vier, van zodra we weer thuis waren. Youri en ik, langs watertjes en polderlandschappen, over heuvels en alles, van knooppuntje naar knooppuntje.

Sinds ik weer thuis ben kunnen ze me evenwel allemaal pardoes weer gestolen worden, die hele knooppunten. Ik ga echt niet op een velo kruipen als Youri mij ook even in de rapte met de auto kan brengen, zulle.

Allez ja, witwel.